Zoek op trefwoord [uitgebreid zoeken]



Inhoudsopgave:
1. Home

2. Instituut ICI

3. Publicaties


5. Autobiografie

6. Weblog

7. Contact
 

Geschreven door D. Pinto - 2806 keer gelezen
Zaman: Niet Integratie, maar Inparticipatie
Nazmiye Oral verzet zich tegen de speech van premier Erdogan van Turkije. Hij noemde assimilatie een schending van de menselijkheid. Erdogan heeft gelijk. Assimilatie is volgens van Dale, ‘het opgaan in een nieuw milieu van individuen of groepen’, hetgeen overeenkomt met Oral’s eigen definitie: “Assimilatie betekent óók in elkaar overvloeien”. En Oral vindt dit een ‘wonderschone betekenis’ van assimilatie. Hoe is het mogelijk? Dat het nog steeds niet lukt met Integratie ondanks de inspanningen van velen; de vele miljarden gemeenschapsgelden; de ontelbare duur gesubsidieerde instanties; de talloze goedbedoelde initiatieven, debatten, rapporten, projecten en maatregelen is juist vanwege de hardnekkige eis tot integratie waarmee assimilatie wordt bedoeld. En waarin ook de eis van ex-minister Rita Verdonk past dat iedereen haar de hand dient te schudden conform de Nederlandse habitus. Dat is assimilatie. Opgaan en overvloeien in de ander. Wel, het is maar zeer de vraag of het überhaupt mogelijk is de premoderne waarden van de meeste hedendaagse migranten en de in het westen heersende moderne waarden ‘in elkaar te laten overvloeien’. Niet minder relevant is de vraag of het wel gewenst en nodig is. Uit internationaal onderzoek blijkt dat dat niet zo is. Migrantenjongeren gebaat zijn met het ‘Dubbel Perspectief’ model. Het leren en (ver)kennen van de eigen en andermans perspectief. En in die volgorde. Dit vanuit de stelling: jezelf leren accepteren is een voorwaarde om een ander te accepteren en te respecteren. Door deze aanpak is het mogelijk een positieve identiteitbeleving te ontwikkelen en ook om voor ‘the best of both worlds’ te opteren. Assimilatie is een concept dat hierop haaks staat en dat neerkomt op het opgeven van de eigen identiteit. Echter, ‘De eigen identiteit is een levensbehoefte’, zoals de befaamde Amerikaanse wetenschapper Charles Taylor dat verwoorde. Een beleid dat ontwikkeling en behoud van de eigen identiteit in de weg staat onder de noemer van Integratie (lees assimilatie), is dan ook de moderne versie van kolonialisme en inderdaad ‘een schending van de menselijkheid’.
Wat is dan het alternatief? Een even simpel als doeltreffend model: het tweefietsersmodel. De migrant dient in te burgeren om naar vermogen in staat te zijn deel te nemen aan het maatschappelijk verkeer, participeren dus. En de ontvangende samenleving belemmert de migrant niet door alsmaar in te beuken op zijn identiteit en te eisen dat hij zijn eigenheid opgeeft. Dat zal geen zinnig respectabele mens doen. Het hoeft ook niet. Evenmin als dat de ontvangende samenleving haar kernwaarden en wettelijk geregelde kwesties hoeft aan te passen, laat staan op te geven. Het is eigenlijk de toepassing van het ‘Dubbele Perspectief’ model door een ieder, allochtoon en autochtoon. Iedereen leert en (ver)kent de eigen diepliggende waarden en die van de ander, liefst op school en van jongs af aan. En zo zullen de fietsers sneller en beter elkaar bereiken dan wanneer alleen één van de twee dient de ander tegemoet te fietsen.
Zie hier de oplossing voor het dilemma tussen assimilatie en segregatie.
Met zo’n beleid is er ruimte voor meerdere manieren van respect tonen: hand schudden, een buiging doen, je hand op je hart leggen. Met zo’n beleid, is er ook geen plaats meer voor de vruchteloze debatten over de Islam. Met zo’n nieuw beleid zal de migrant eveneens leren de selecteur in de ogen te kijken bij een sollicitatie. En als hij even terugvalt op zijn diepliggend gevoel van ‘respect tonen’ door niet continu ‘brutaal’ de ander in de ogen te kijken, zal hij niet hierom worden afgewezen. Want, de selecteur heeft dan geleerd dat dit geen teken is van wegkijken om ‘iets te verbergen’. Zó krijgt ‘tolerantie’ handen en voeten en zó kunnen migranten emanciperen.
Hoe moet zo’n beleid dan heten? Symboliek is ook voor beleidmakers niet onbelangrijk. Men heeft zich ingegraven in dat verwerpelijk begrip van Integratie. Herhaaldelijke pleidooien om dat te vervangen door Participatie blijft zonder succes. Er dient in die migrant van alles gepropt worden, van Inburgeren tot Inpassen. Laten we dan Integratie vervangen door Inparticipatie. De migrant moet Inparticiperen binnen de wettelijke kaders van het land van aankomst, maar hoeft niet te assimileren noch zijn eigenheid hiervoor op te geven of zijn identiteit op te offeren.

In mijn boek ‘Een stap Verder’ wordt het ‘Dubbel Perspectief’ model uitgewerkt.

 
Copyright © 1982-2010 - ICI - Alle rechten voorbehouden