In Nederland
In Nederland deed ik eerst de avondstudie M.O. Frans. Niet om Frans te leren, maar voor het Nederlands door de bij deze studie vereiste vertalingen Frans-Nederlands en Nederlands-Frans.
Hierna begon ik, eveneens naast mijn voltijdse werkzaamheden intussen op financieel-economisch gebied (afdeling Boekhouding en afdeling Begrotingen & Calculaties), de Universitaire studie Semitistiek (Talen en Culturen van het Nabije Oosten). In 1975 behaalde ik hierin mijn Kandidaatsexamen en in 1976 mijn Doctoraalexamen.

ZWO beurs
Er werd mij toen een ZWO (Zuiver Wetenschappelijk Onderzoek) beurs aangeboden om aan een proefschrift te werken. Ik koos echter voor een ‘socialere’ baan van Consulent Anderstaligen (begeleider/adviseur op het gebied van onderwijs aan niet Nederlanders).

Hierna werkte ik als docent/coördinator Transculturele Pedagogiek, als studieleider her- en bijscholingen en als directeur Stichting Welzijn Buitenlanders.

ICI
Sinds 1982 ben ik directeur van het Intercultureel Instituut (ICI), een zelfstandig (dus een niet gesubsidieerd) expertisecentrum voor Diversiteit, (Interculturele) Communicatie, Organisatie, Conflictkunde en Management.

Mode
Van geheel andere orde, maar volledigheidshalve zij hier vermeld de opzet van een Mode Bedrijf, enige jaren geleden. Zie onderaan bij het kopje 'Wat doen we' onder 'Instituut ICI'.

Promotieonderzoek
Naast dit voltijds werk, ben ik in 1993 gepromoveerd tot doctor in de Psychologische-, Pedagogische- en Sociologische Wetenschappen (PPSW) aan de Rijksuniversiteit van Groningen (RUG).

Professor in twee landen
In 1998 werd ik als hoogleraar Interculturele Communicatie benoemd in Nederland (aan de UvA). Het Curatorium (selectiecommissie) stond hierbij onder voorzitterschap van Job Cohen. En kort hierna ook in Israël (aan de Bar-Ilan Universiteit, Vestiging Ashkelon). In beide gevallen ben ik gevraagd. Mijn Oratie (intreerede) aan de UvA "Een nieuw perspectief" (ISBN: 905629126), heb ik op 24 maart 2000 uitgesproken. Uitgebreid verslag van de benoeming en de opdracht in Israël, is vanuit Ashkelon verslagen door Milco Aarts en Frank van Vliet in de Telegraaf van zaterdag 18 november 2000, onder de kop "Professor Pinto als vredesstichter".
Toegegeven. Aan mijn benoeming in Israël (waar de selectie veel zwaarder is) ontleen ik veel meer trots dan aan die in Nederland en zeker aan de UvA, waar voor zo'n benoeming eerder wordt gekeken naar het partijlidmaatschap dan naar wetenschappelijke kwaliteiten en prestaties. Zoals het geval van Paul Scheffer en anderen die niet eens gepromoveerd zijn!!! Niet persoonlijk bedoeld, allicht. Eén van de 'mooie' taken en plichten van een professor is promovendi te begeleiden te promoveren tot dr. Maar je zelf niet gepromoveerd bent??? Het is net als iemand leren zwemmen door iemand die nooit heeft gezwommen!

Gepaste trots
Deze, voor mij van jongs af aan begeerde hoogleraarsbenoeming(en) meld ik, met gepaste trots. Over het prfessoraat schreef de Telegraaf op zaterdag 17 oktober 1998 het volgende:

"Er zijn nog maar heel weinig titels waar de status vanaf straalt. Eigenlijk kan alleen de professor zich in algemeen opzien verheugen....Wie, kortom, hooglereer is, heeft zijn kundigheden bewezen. Daarom geldt de titel ook levenslang. Capaciteiten verliest men niet."

Met mijn achtergrond, mijn afkomst (analfabete ouders) en sociaal milieu, krijgt dit allemaal een extra dimensie.

Eigen theorie
Ik verheug mij tevens tot de groep wetenschappers te behoren, die een nieuwe theorie ontwikkeld heeft op hun vakgebied. In mijn geval gaat het over een nieuwe 'Structuren theorie' over verschillen tussen mensen die breed toepasbaar is; op alle drie de niveaus: macro-, meso- en microniveau. Daarop aansluitend heb ik een methode ontwikkeld hoe om te gaan met sociale-, religieuze-, culturele- en individuele verschillen, met behoud van ieders eigenheid.
Zie onder 'publicaties' een bloemlezing van de beoordelingen van de 1e druk (1990) van het boek 'Interculturele Communicatie' waarin ik bedoelde theorie en methode heb beschreven. Zowel de theorie alsook de methode zijn intussen onderwerp van onderzoek, o.m. het promotieonderzoek van huisarts-onderzoeker Hans Harmsen aan de Erasmus Universiteit in Rotterdam. Natuurlijk hangen aan een dergelijk succes verschillende 'prijskaarjes'! Jaloesie, haat en nijd, ook 'onder professoren' (en bij een enkeling binnen medialand).

BIJ WIJZE VAN KORTE SAMENVATTING
(en over te nemen door opdrachtgevers als 'Aankondiging' )

Prof. dr. David Pinto is hoogleraar/directeur van het Intercultureel Instituut (ICI) in Amsterdam. Het ICI is sinds 1982 een expertisecentrum voor Diversiteit.
Naast 13 boeken en tal van artikelen en columns is David Pinto de bedenker van:

• Het concept van het ‘doodknuffelen’ van migranten in Nederland (de Volkskrant, 18 juni 1988).
• Het concept en de uitwerking van Inburgeringcursussen.
• De ‘structurentheorie’ aangaande verschillen (in perceptie en gedrag) tussen groepen,    organisaties en individuen.
• De DrieStappenMethode (DSM) hoe (groepen, organisaties en individuen) effectief kunnen omgaan met verschillen met behoud van ieders eigenheid.
• Naast de (binnen de motivatieleer) befaamde ‘Piramide van Maslov’ (voor ‘The West’ – 12%), bedenker van de ‘Piramide van Pinto’ (voor ‘The Rest’ – 88%).
De ervaringen van zijn persoonlijke migraties (van Marokko naar Israël en van daar naar Nederland) vinden hun weerslag in zijn werk.