Niet 'doodknuffelen', maar Inburgeren
Aangaande het ook in Nederland uitermate belangrijke en politiek gevoelige thema van integratie en migratie kan ik melden dat ik de bedenker ben van o.m. het inmiddels overbekende concept dat migranten in Nederland in de jaren tachtig en negentig, ‘doodgeknuffeld’ werden. Eveneens ben ik de bedenker van de ‘inburgeringscontracten’.

Eén en ander heeft geresulteerd in uitgebreide aandacht in de media voor mijn visie in dezen, zie onder het kopje 'Typeringen door pers e.a.'.

Aanbeveling van Roel Pieper
In mijn boek 'Beeldvorming en Integratie' dat op 28 april 2004 in Nieuwspoort in Den Haag is uitgereikt aan Minister Rita Verdonk, schreef Prof. Ir. Roel Pieper de volgende aanbeveling:

"Dit nieuwe boek van David Pinto verschijnt op het juiste moment. Bij het ter perse gaan van het boek is de onderzoekscommissie 'Integratie' van de Tweede Kamer bezig haar rapport op te stellen. Over de inhoud van dat rapport doet Pinto voorspellingen. Het zal mij niet verbazen als het blijkt dat hij het, ook hier, weer bij het juiste eind heeft. Het rapport van deze commissie zal, naar ik hoop, tot een fundamentele discussie leiden over het meest aangrijpende beleidsterrein van deze tijd. Daarom is de timing van dit boek ook zo treffend.

Haarscherpe analyse
Pinto analyseert haarscherp de problematiek en komt met verfrissende en tegelijk visionaire oplossingen. Onorthodoxe, onconfessionele, zeg maar een niet-Nederlandse aanpak en ideeën zijn Pinto niet vreemd. Daar trakteert hij ons al decennialang op. Hij is de bedenker van het concept "doodknuffelen" van migranten, dat zowel de VVD als Frits Bolkestein heeft geïnspireerd om vanuit de politiek de discussie aan te zwengelen. Hij lanceerde als eerste de plicht iedere immigrant Nederlands te laten leren. Hij is de bedenker van onder meer het inburgeringscontract. Hij ondervond net als ander visionairs aanvankelijk grote weerstand. Destijds vond men hem politiek niet correct. Ex-minister Hedy d'Ancona echter, stelde Pinto ruim elf jaar later in het gelijk. Dit duidt op een kentering in Nederland.

De tijd is rijp
De tijd lijkt thans rijp voor het gedachtegoed van Pinto. Het is opmerkelijk dat zijn publicaties uit de jaren negentig nog steeds actueel zijn. Een negental artikelen uit die tijd, opgenomen in deel IV van dit boek, illustreren dit. Persoonlijk spreekt mij zijn bijdrage in het debat met de toenmalige Staatssecretaris van Justitie Job Cohen bijzonder aan. Dit debat vond plaats tijdens een Studium Generale van de Katholieke Universiteit Brabant over het vraagstuk van de economische vluchtelingen. Ik ben het met hem eens. En misschien heeft Pinto gelijk dat de geest in ons land nog niet rijp is voor het daar gestelde. Toch zou het voorstel om zowel in Nederland als in Europa economische vluchtelingen toe te laten een opsteker betekenen.

Niet integratie-, maar participatiebeleid
Verrassend vind ik ook het uitgewerkte voorstel om "Integratiebeleid" te vervangen door een PARTICIPATIEBELEID: deelname aan het maatschappelijk en sociaal verkeer. Met kennis van zaken, van zowel de Nederlandse geschiedenis als onze cultuur gecombineerd met een nuchtere analyse van het tot op heden gevoerde beleid alsmede een Talmoedische precisie, toont Pinto enerzijds aan waarom het gevoerde beleid gedoemd was te mislukken. Anderzijds beargumenteert hij op heldere wijze wat het alternatief is en waarom dit wel succesvol kan zijn.

Cultuurkloof
Overtuigend vind ik de uiteenzetting over de grote cultuurkloof tussen de meeste hedendaagse migranten, anders dan in de zeventiende eeuw, en de geëmancipeerde en geseculariseerde westerse samenlevingen. Ze staan zozeer op gespannen voet met elkaar dat een onduidelijk en soft integratiebeleid, zoals Pinto dit noemt, niet kan slagen. Hiervoor heeft hij herhaaldelijk gewaarschuwd. De fundamentele beleidswijzigingen die Pinto in dit boek bepleit, gaan ver, maar ze snijden hout. De empirie ondersteunt de jarenlange pleidooien van de man die kennis, kunde, engagement, passie en ervaringsdeskundigheid combineert. Hij emigreerde zelf twéémaal, van Marokko naar Israël en vervolgens naar Nederland. Laten we niet weer wachten om pas na elf jaar te gaan roepen dat we beter naar de in dit boek bepleite voorstellen hadden moeten luisteren."

Prof. Ir. Roel Pieper, november 2003".