BETEKENISVOLLE ONTMOETINGEN EN GEBEURTENISSEN

Sinds de oprichting van het ICI in 1982 zijn er tal van mensen en organisaties met wie korte of lange tijd is samengewerkt. En ieder zijn kracht en de indruk die hij of zij heeft achtergelaten. De samenwerking met Prinses Irène is één van de meest leerzame geweest voor ons. Juist omdat haar aanpak en benadering zozeer verschillend is van de onze. Dat was ook de waardering van de deelnemers bij de presentatie van haar en mijn aanpak. Men waardeerde het, dat wij het hebben ‘gedurfd’ om in dezelfde sessie, beide benaderingen te presenteren, hoe verschillend ook en aan de deelnemers over te laten om de eigen keuze te maken voor een eventuele vervolgactiviteit. Dat is de kracht van het geloof in je eigen weg!
Mij is ook bijgebleven de uitspraak van Irène bij haar thuis, tijdens het eerst gesprek dat wij, ex-collega Han van Gelder en ik, met haar voerden. “Het is geen toeval dat jij hier in Nederland bent beland, David”, zei ze tegen mij. Ik had toen al o.m. het concept ‘doodknuffelen’ van migranten in de Volkskrant gelanceerd; herhaaldelijk gepleit voor de invoering van een ‘Inburgeringprogramma’ en geadviseerd om met het bekostigen van het Nederlands Centrum Buitenlanders (NCB) te stoppen evenals het Onderwijs in Eigen Taal en Cultuur (OETC), zoals dat toen heette uit de schooltijd te verbannen.
Haar uitspraak sterkte mij om onverminderd door te gaan met het verspreiden van mijn ‘overtuiging’, continu en overal. Zo heb ik de gelegenheid benut om mijn pleit voor het vervangen van het Integratiebeleid door een Participatieleid (met behulp van Diversteitsbeleid) niet alleen via boeken onder de aandacht te brengen, maar ook bij de ontmoeting met Koningin Beatrix bij de nieuwjaarsreceptie op het Paleis De Dam, waarvoor ik de eer had om uitgenodigd te worden (gevolgd door een lunch in haar woonpaleis Huis Ten Bosch, zie hieronder). Maar ook bij de ontmoeting met Prins Willem Alexander en Prinses Máxima, toen ik bij hen was met André Azoulay, adviseur van de Marokkaanse Koning, in mijn functie van President van de Hollandse Sectie van de Wereld Federatie van Marokkaanse Joden. Op persoonlijke vlak, vind ik de ontmoetingen met Gorbatsjov en de Dalai Lama onvergetelijk. Een grote eer om zulke reuzen te mogen begroeten, die de geschiedenis mede hebben bepaald.
Meer en meer denk ik dat Irène gelijk heeft en dat m.i. toeval eigenlijk God’s manier is om anoniem te blijven.
De loop der dingen van mijn geboortedorp in het Atlas gebergte, tot mijn huidige woonplek in het prachtige Amsterdam-Zuid op een rij in vogelvlucht onderstaand, zouden de stelling kunnen adstrueren: “Toeval bestaat niet”.

EERSTE STAP

• Met Portugees roots, ben ik een telg van de Stam (Tribu) Ait Izdeg, een Berber stam in de Ksr Atmanou Moussa aan de hoge Atlas in Marokko. Geboren in het prachtig stadje Midelt in een Joods orthodox gezin. Wanneer precies is niet bekend (zie onder het kopje ‘Achtergrond’).
• Spoedig werd duidelijk dat ik goed kon leren en zo verliet ik op jonge leeftijd het ouderlijk huis om in grotere steden (Meknès, Sefrou, Rabat) te gaan studeren.
• Net als de meeste Joden in Arabische landen, besloten mijn ouders op een gegeven moment naar Israël te emigreren. Ik was niet van plan mee te gaan, maar deed het toch vanwege ‘de tranen van mijn moeder’ (zoals ik dat heb genoemd en beschreven in in het boek ‘De wereld volgens Pinto’).

TWEEDE STAP

• Zo kwam ik in Israël, waar ik het eerst heel moeilijk heb gehad maar daarna zeer naar mijn zin met werk als leraar en vele activiteiten daarnaast binnen de Histadroet (Vakbond) en de Arbeiderspartij.
• Daar kwam ik een Nederlands meisje tegen op een wonderlijke wijze en daar trouwde ik mee. Aan de zesdaagse oorlog nam ik deel binnen een eenheid aan het front. Ex-schoonmoeder (intussen) en een ex-lerares van mijn Nederlandse ex-vrouw, zonden ons een ticket om een paar weken in Nederland ‘wat bij te komen’.

DERDE STAP

Door samenloop van diverse omstandigheden, moesten we wachten op reispapieren uit Israël die alsmaar niet kwamen. En zo bleven we onbedoeld, in Nederland. Toeval???
En zo begon de ‘reis’ waar ik geen enkele notie van had hoe het zou verlopen.

• Eerst de taal leren en ondertussen allerhande handarbeid verrichten. 
• En vanaf een gegeven moment begon een systematiek zich af te tekenen. Dat was toen ik M.O. Frans ging studeren, in de avonduren. Niet om Frans te leren, maar voor het Nederlands.
• Daarna, en ondertussen is het 13 april 1972, begon ik eveneens in mijn vrije tijd, aan de Rijksuniversiteit in Groningen (waar wij woonden) de studie Semitistiek (Talen en Culturen van het Nabije Oosten). In 1975 het Kandidaatsexamen behaald en in 1976 het Doctoraalexamen.
• Qumranoloog Prof. dr. A. S. van der Woude had mij toen aangeboden om bij hem middels een ZWO (Zuiver Wetenschappelijk Onderzoek) beurs te promoveren op 'De Temperrol' van Yigal Yadin. Aanvankelijk heb ik daarmee ingestemd. Bladerend in De Intermediair, werd mijn aandacht getrokken door een advertentie waarin een 'Consulent Anderstaligen' werd gezocht. De functie hield in het adviseren (op diverse niveaus) over het onderwijs aan 'niet Nederlanders'. Ik besloot daarop te solliciteren. Hoe dat is verlopen en wat erop volgde wordt onderstaand in een LOGBOEK vorm weergegeven.