‘Doe gewoon, dan doe je gek genoeg’ is zeker niet van toepassing bij de ICI-grondlegger.
Uit deze site blijken zijn uitgesproken meningen. En "meningen roepen vaak tegenspraak op en je maakt er soms zelfs vijanden mee", schreef Marcel van Dam in zijn column in de Volkskrant van 11 december 2003.
Negatieve sentimenten
Vijandigheid en andere negatieve sentimenten bij sommigen zijn daarom wel begrijpelijk. Zeker als het gaat bijvoorbeeld, om ontslagen personeel of een tegenstander die aan het kortste eind heeft getrokken.
Daarboven op komt het stellen van hoge eisen. Het blad Trouw van 23 maart 2000 hierover: "Was Pinto niet zo'n lastig mirakel, dan zou hij nu vermoedelijk zeven promovendi hebben in plaats van vier. Drie anderen haakten af".
Deze sentimenten kunnen evenwel soms te ver gaan. Een opzienbarend geval was tevens ‘geschiedenis schrijven’, zoals een collega dat noemde. Het betrof het winnen van een kort geding tegen 'De nieuwe Joodse Gazet'. Een éénmanskrantje van een ontspoorde bizare man, ene Johan van Gelder.
Laster
Deze zielige van Gelder ging zover in laster indertijd (1996), dat het beslist nodig was een kort geding tegen hem aan te spannen. Een voorbeeld van ongegrond laster, bij wijze van illustratie.
Op verzoek van en in overleg met de Gemeente Groningen en het toenmalige Arbeidsbureau, had het ICI een project geïnitieerd om jongeren voor het vak Mode en Confectie op te leiden. Daarvoor hadden wij een Mode bedrijf opgezet. Het VOC (vakopleiding confectie) werd erbij betrokken om de kwaliteit van de beoogde opleiding te bewaken.
In zijn laster campagne, schreef van Gelder in zijn éénmanskrantje dat wij illegale werknemers bij dat bedrijf hadden ingezet, terwijl de drie genoemde instanties nauw betrokken waren bij dit project en er met de neus bovenop zaten. Het was daarom geen moeilijke opgave de aantijgingen volledig te weerleggen.
In zijn voortgezette laster, nu op het internet, verzuimt van Gelder niettemin, te melden dat hij door de rechter destijds is veroordeeld en gedwongen een rectificatie op de voorpagina van zijn éénmanskrantje te publiceren.
Rechterlijk uitspraak
De tekst die hij op 22 augustus 1996 op de voorpagina van zijn krantje plaatste op last van de Rechter luidt:
"In dit blad zijn op 6 mei 1996 twee artikelen gepubliceerd over Yael Pinto-Schrijver (mijn ex vrouw) en David Pinto…."
De president van de arrondissementsrechtbank te Groningen heeft bij vonnis van 26 juni 1996 beslist dat de publikatie van voornoemde artikelen onrechtmatig is, omdat de juistheid van voornoemde beschuldigingen en uitlatingen niet aannemelijk is gemaakt".
Zijn veroordeling is dus niet vanwege het gebruik van anonieme bronnen, zoals van Gelder wel eens beweert heeft.
Toch vervelend
Toch blijft het zowel onbegrijpelijk als pijnlijk dat deze man ons voortdurend blijft achtervolgen. Bovendien ligt het risico van de gedachte op de loer "waar rook is, is vuur", met alle schadelijke gevolgen van dien.
Dit ondanks het gegeven dat de man voor de volle 100% in het ongelijk is gesteld door de rechter. In dit gevall is het duidelijk dat het gezegde 'waar rook is, is vuur', niet geldt. Niets, maar dan ook niets van het verstrooide vuil blijkt te kloppen.
De Hebreeuwse tegenhanger van dit gezegde die hier wel van toepassing is, luidt: "ER ZIJN GEEN BEREN EN ER IS GEEN BOS."
