Zoek op deze site:

Content on this page requires a newer version of Adobe Flash Player.

Get Adobe Flash player




Inhoudsopgave:
1. Home

2. Instituut ICI

3. Publicaties


5. Autobiografie

6. Weblog


8. Contact


 

Politieke ervaring


Worsteling
Geboren en getogen in Nederland krijg je van huis uit mee welk politieke partij de beste is voor jou. Of anders ga je zelf de diverse partijprogramma’s met elkaar vergelijken voor de beste keuze.

Als (eerste generatie) migrant was het voor mij meer dan alleen een ingewikkelde zoektocht, het was een heuse worsteling. Temeer omdat ik na mijn eerste migratie (uit Marokko) in Israël zeer actief was binnen de Arbeiderspartij.

 

Politiek actief zijn wordt in Israël gezien meer als burgerlijke plicht en minder als een vehikel voor een carrière. Dat nam ik mee naar Nederland en meldde ik mij aan als vanzelfsprekend bij de Partij van de Arbeid (PvdA). Veel later pas kwam ik erachter dat het niet één op één is de Arbeiderspartij in Israël en de PvdA in Nederland. Er zijn wel raakvlakken tussen de twee, maar ook essentiële verschillen. De PvdA kent een veel grotere rol toe aan de overheid dan mij lief is ten koste van de eigen keuze en verantwoordelijkheid van de burger.

Later werd mij verteld door een expert dat de Arbeiderspartij in Israël dichterbij de VVD staat dan bij de PvdA. Maar in de jaren 70 in Groningen, waar ik toen woonde, werden VVD’ers zowat asociaal gezien. Ik herinner mij van die tijd de discussie die ik had met PvdA prominent Jacques Wallage binnen de werkgroep onderwijs. Hij pleitte voor afschaffing van zelfstandige gymnasia. Vol verbazing zei ik tegen hem: “Jacques, als jij later jouw kinderen niet naar een gymnasium wilt sturen, jouw goed recht. Waarom wil je bepalen dat anderen dat ook niet kunnen doen?” Zijn repliek was illustratief: “Je klinkt wel liberaal”, zei hij tegen mij. Treffend wel, achteraf gezien, maar toen voelde het als een vloek. Overstappen naar de VVD was dus toen geen optie. Lidmaatschap van de PvdA gewoon opzeggen en verder niets, ook niet. Immers, het besef van politiek actief zijn als burgerlijke plicht zat en zit er diep in.

Dan maar ja zeggen tegen de aansporing om lid te worden van de tussenpartij, D66. Ook daar heb ik warm onthaal mogen beleven. Ook bij D66 kwam ik op de lijst voor de Gemeenteraad en werd lid van de LVC (Landelijk Verkiezingscommissie). Maar ik kwam al snel achter dat het een verkeerde keuze was: 1. Ik kreeg dezelfde discussie over onderwijs als bij de PvdA en 2. Het standpunt van D66 over het migratiebeleid. Die verschilde niet wezenlijk van wat de PvdA voorstond. Migranten in de watten leggen en maar afhankelijk maken en houden.

Intussen had ik e.e.a. over dit beleidsterrein gepubliceerd en ik was volkomen helder en uitgesproken over wat mij voor ogen stond. In een intussen overbekend artikel in de Volkskrant van 18 juni 1988, schreef ik dat migranten in Nederland worden ‘doodgeknuffeld’ (zie 3b, onderaan).

Dit stuk is in de Tweede Kamer door de VVD fractie aangehaald en omarmd (Handelingen 31 oktober 1988, UCV 7). Woordvoerder Wiebenga van de VVD meldde bij de discussie in de Kamer: “Er is nog een derde visie (naast die van het Nederlands Centrum Buitenlanders en de gemeenten) op het minderhedenbeleid in de jaren negentig die mijn fractie graag naar voren wil brengen. Dat betreft de visie die onder woorden is gebracht door het Intercultureel Instituut (ICI) van drs. Pinto. Die pleit voor minder categorale en minder groepsgewijze aanpak, voor meer plaatselijk beleid, dus decentralisatie, en voor zelfontplooiing…. Zijn conclusie is dat niet de overheid minderheden kan emanciperen, maar dat zij dat alleen zelf kunnen”, aldus Wiebenga.

En Pim Fortuyn schreef in zijn boek ‘Aan het volk van Nederland’ van 1991, pag. 50 dit:
“….maar ten onzent wordt door mensen als David Pinto veel goed werk gedaan om cultuurverschillen te leren hanteren, en wat belangrijker is, deze verschillen niet te zien als in de eerste plaats een handicap maar als een bron van energie en creativiteit. Hij moet niets hebben van de knuffelmentaliteit en het gemoraliseer van de zogenoemde professionals. Hij benadert allochtonen en autochtonen op een volwassen manier. Denkt niet voor hen maar met hen. Het is dan ook een man met praktische ervaring. Zelf afkomstig uit Marokko, een tijdje Israël en daarna Nederland. Nu een zelfstandig ondernemer die een bureau drijft dat bedrijven en instellingen adviseert en traint bij het omgaan met cultuurverschillen. Veel meer dan thans het geval is zullen de medelanders zichzelf moeten inzetten om hun positie te verbeteren. Het voor hen, over hen, maar zonder hen dient voltooid verleden tijd te worden”.

Dit zou ertoe hebben bijgedragen dat ik zijn nr. 2 werd bij de latere beweging Leefbaar Nederland (LN). Niet LPF. Daar ben ik nooit lid van geweest.

Voor het 1e Kabinet Balkenende werd ik wel door die partij (de LPF) gevraagd als minister voor Integratie, zie de Volkskrant van dinsdag 16 juli 2002. Maar ik vond de paragraaf over het integratiebeleid te hard en heb nee gezegd.

Na de teleurstelling ook bij D66, kwam het toch ervan om ja te zeggen tegen de VVD. En ook in deze partij werd ik voor 'prominent' gezien: Top Kader Trainingen zelf gevolgd en later verzorgd; lid van het bestuur van de KC (Kamercentrale) Amsterdam en tweemaal gevraagd (in 1994 en 1998) voor de lijst voor de Tweede Kamer. Het migrantenbeleid bij deze partij zat goed, ik heb Frits Bolkestein hierin mogen adviseren, maar een voor mij kardinaal gegeven zat niet goed. Namelijk de interne democratie. In die jaren was er geen sprake van one man one vote; geen stemming van de leden bij cruciale zaken. De partijleider had het alléén voor het zeggen, op alle fronten. Dat stuitte mij te zeer tegen de borst en zag ik mij wederom genoodzaakt mijn lidmaatschap op te zeggen.

Uiteindelijk voltrok zich exact hetzelfde scenario bij mijn politieke activiteiten net als op het werkgebied.
Diverse banen gehad, uiteenlopende functies, rangen en posities.
Beland bij het werkveld van migranten, migratie en diversiteit bleef ik struikelen van de ene in de andere verbazing. Iedere inspanning om nu eens een keer helder en duidelijk te stellen wat Nederland nu wel kan, mag en wil met haar migranten stuitte op de norm van ‘mwaaaa…’. Vaagheid troef.

Dan maar een eigen bedrijf starten en daarvanuit naar eigen inzicht handelen, helder en volkomen duidelijk. Zo is het Intercultureel Instituut (ICI) ontstaan.

Op politiek gebied hetzelfde. Met diverse clubs mee gedaan, actief, betrokken en geëngageerd. Eerst bij de ‘paarse partijen’ (PvdA, D66 en VVD). Daarna ook Leefbaar Nederland (LN). De illustere Pim Fortuyn versloeg mij. Hij was lid van de PvdA, de VVD, Leefbaar Nederland, Leefbaar Rotterdam en de LPF. Als het aan Pim had gelegen was hij ook lid geweest van de CPN, maar hij werd niet toegelaten vanwege zijn connecties met een andere professor, de dissidente communistische hoogleraar Ger Harmsen.”. De ‘waaier’ van Pim was dus langer en ook breder: van CPN tot LPF!  

Telkens weer zag ik de partijen zwabberen van links naar rechts en terug. Principes? Vaste en duidelijke uitgangspunten en grondslagen? ‘mwaaaa...’.

En zoals ik professioneel eerder deed, dan maar een eigen partij oprichten. Begin 2016 richtte ik uiteindelijk de politieke beweging LEF op. LEF betekent in het Hebreeuws ‘hart’. L.E.F. staat ook voor de Europese verlichte waarden: Liberté, Egalité en Fraternité waarop de West Europese samenlevingen (en ook Nederland) zijn gebaseerd. Zie www.lefbeweging.nl

 


Typeringen door pers e.a. »

 
Copyright © 1982-2010 - ICI - Alle rechten voorbehouden


Home | Wat is ICI | Diversiteit Breed Simulatiespel | Structurentheorie | Toepassingen | Terugkomdag | Wat doet de ICI | Inburgeringscursussen | Theorie | Cursisten ervaringen | Boeken | Interculturele communicatie: Een stap verder | Samen verder | Interculturele communicatie theorie en praktijk | Artikelen | Columns | KPMG & ICI | Achtergrond | Studie en Werk | Bestuurlijke ervaringen | Politieke ervaringen | Prominente ontmoetingen | Visie op integratie | Kort geding | Typeringen door pers e.a. | Weblog | Contact | ENGLISH » Home | What is ICI | What do we do | Wide Diversity Simulation | Structures theory | Applications | Reunion | Settling-in courses | Theory | Comments from our clients | Books | Intercultural communication: A step further | Forward together | Book reactions: Intercultural communication theory and practice | Articles | Columns | KPMG & ICI | Achtergrond | Study and work | Governing experience | Political experience | Prominent meetings | Vision on integration | Press | Weblog | Contact