Zoek op trefwoord [uitgebreid zoeken]

Content on this page requires a newer version of Adobe Flash Player.

Get Adobe Flash player







Inhoudsopgave:
1. Home

2. Instituut ICI

3. Publicaties


5. Autobiografie

6. Weblog

7. Contact
 
16.08.2017, 19:39
Weblog overzicht · Zoek een bericht

Bericht - 3111 keer gelezen
Van doodknuffelen naar doodknuppelen
Vele jaren was het ‘bon ton’ om de ‘zielige buitenlander’ in de watten te leggen. Buitenlanders werden omgeven door een leger hulpverleners die klaarstonden om bij iedere kuch op te springen, actie te voeren en op de overheid af te geven. Bij vele voorzieningen, zoals subsidie voor sportactiviteiten, werden buitenlanders voorgetrokken ten opzichte van de leden van de ontvangende samenleving. Eisen stellen aan buitenlanders, op welk gebied dan ook, was ‘not done’ en werd gezien als politiek incorrect. Zodoende kregen buitenlanders geen enkel impuls om hun best te doen, talenten te ontplooien en zich te ontwikkelen. Dit is wat ik heb uitgedrukt met het concept ‘doodknuffelen’ dat ik twintig jaar geleden in de Volkskrant (Forum, zaterdag 18 juni 1988) introduceerde.
ondertussen is ‘Minderhedenbeleid’ van toen vervangen door ‘Integratiebeleid’ en daarmee is Nederland naar de andere extremiteit doorgeschoten: van doodknuffelen naar doodknuppelen.
De verharding is met het ‘integratiebeleid’ ingetreden. Van nieuwe Nederlanders wordt keihard en zonder blikken of blozen geëist hun eigenheid op te geven ten dienste van ‘De Integratie’. De beoogde en gewenste resultaten blijven niettemin uit. Enige jaren geleden werd parlementair onderzoek ingesteld die het integratiebeleid ging evalueren. Het rapport dat ‘Commissie Blok’ uitbracht was ronduit waardeloos. Het sussend karakter ervan verhinderde om tot de kern van de mislukking door te dringen en heeft geleid tot een stagnerende werking en (beleids)schade. Wat die commissie Blok was ontgaan destijds en nu nog steeds de politiek en andere beleidsmakers ontgaat is het volgende.
– Er wordt niet erkend dat de huidige migrantenpopulatie en hun kinderen enerzijds en de ontvangende samenleving anderzijds, botsende waarden hebben. Denk daarbij aan de ‘ingebakken’ Nederlandse waarden als: verregaande individuele vrijheid; polderen en consensus; gedoogbeleid (alles ‘moet kunnen’); verregaande acceptatie van homosexualiteit; verheerlijking van middelmatigheid (‘doe gewoon dan doe je gek genoeg’); doorgevoede nuancering tot ‘onduidelijkheid’ toe; emotie beheersing; antiautoritair gedrag, ook naar kinderen toe.
– Eenzelfde beleid kan niet heilzaam zijn voor zoveel verschillende doelgroepen.
– Beleid bedacht dan wel geadviseerd door westerlingen van de midden- en hogere klasse (à la Paul Scheffer) past niet bij mensen met een plattelands, traditioneel en arm achterland. Armoede kweekt straatvechtersmentaliteit. ‘Dialoog’ past hier absoluut niet bij.
– ‘Integratie’ is te onduidelijk. Met welk segment van de maatschappij, met welk milieu en tot hoever dient een migrant te integreren.
– Marokkaanse boeven in diverse steden zijn geïntegreerd en Chinezen niet. Over de eerste groep klagen we, over de tweede niet. Hoe kan dat?
En omdat ‘doodknuffelen’ linkse partijen stemmen heeft gekost, slaat men nu in die kringen door naar doodknuppelen. En het meest bizarre is dat er nog steeds dezelfde twee oude (politieke) kampen het debat beheersen: de aanhangers van boter zachte en de bikkel harde aanpak. Geen plaats voor nuchter, analytisch en zakelijke benadering. Onlangs kwam ene Jean Tillie van de ultra linkse club IMES van de UvA met een ‘onderzoek’ waaruit zou blijken dat ‘we veel thee moeten drinken’ om de problematiek van de Integratie op te lossen. Hét klassiek bewijs dat de uitkomst van sociaalwetenschappelijk onderzoek afhankelijk is van de persoon van de onderzoeker. De media, over de gehele linie, blijven varen op dezelfde witte ‘deskundigen’ van veeleer wiens adviezen tot niets hebben geleid. De overheid blijft belastingsgelden pompen in nutteloze instanties zoals Forum in Utrecht. Deze club interviewde onlangs 37 studieadviseurs en stagebegeleiders van acht hogescholen over ‘maatwerk voor allochtone studenten’ en bracht een rapport daarover uit. “Geen representatieve steekproef dus”, erkennen zij zelf, maar ‘vooral bedoeld als indicatie’. Zijn belastinggelden hiervoor bedoeld? En zijn er niet voldoende en beter toegeruste onderzoeksscholen voor dit werk?
En wat doet de PvdA om de ‘verloren stemmen’ op Wilders terug te winnen? Bikkel hard optreden: doodknuppelen. De asociale lijn van Markouch en Aboutaleb toejuichen en Vogelaar met haar zachtere lijn schaamteloos afslachten. Nou ben en was ik absoluut geen fan van deze onsympathieke Ella. Maar ik zag liever dat zij de laan was uitgestuurd vanwege haar volkomen middelmatigheid dan vanwege haar ‘zachte’ aanpak.
Net als in 1988 besef ik dat ik hier geen ‘vrolijk’ boodschap uitdraag.
Het is evenwel goed te beseffen dat verwennen en verwaarlozen, op den duur, even slecht uitpakken. Denk hierbij dan aan de populaire Marokkaans gezegde:
‘Neem een raad die je doet huilen en niet één die je doet lachen’.

 
Copyright © 1982-2010 - ICI - Alle rechten voorbehouden