Zoek op trefwoord [uitgebreid zoeken]




Inhoudsopgave:
1. Home

2. Instituut ICI

3. Publicaties


5. Autobiografie

6. Weblog

7. Contact
 
20.10.2017, 14:28
Weblog overzicht · Zoek een bericht

Bericht - 2921 keer gelezen
Het bewijs hoe stupide het ‘Integratiebeleid’ is.
Met de aanvaring in de Tweede Kamer tussen Minister Verdonk en Kamerlid Naïma Azough van Groen Links, levert Verdonk zelf, voor de tweede maal, het bewijs hoe stupide het ‘Integratiebeleid’ is.

Azough zwaaide in de Kamer met haar Marokkaanse paspoort en gaf daarmee aan dat zij twee paspoorten en dus twee nationaliteiten heeft. Hierop heeft Verdonk verbolgen gereageerd. Net als bij het andere geval dat een Imam haar weigerde de hand te geven vanwege zijn religieuze voorschriften. Hij begroette de Minister en toonde zijn respect door een lichte buiging te doen en het leggen van zijn hand op zijn hard.



Beide gevallen maken helder en duidelijk wat het verschil is tussen het nu decennia lang gevoerd ‘Integratiebeleid’ zonder succes en een ander, beter perspectief, namelijk ‘Participatiebeleid’.

Dat het Integratiebeleid’ heeft gefaald, blijkt maar weer uit de recentelijk (begin deze maand) gepubliceerde 'Integratiekaart 2006' van het Wetenschappelijk Onderzoek- en Documentatiecentrum (WODC) van het ministerie van Justitie en het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS), een grootschalig onderzoek naar hoe het met allochtone groepen gaat in Nederland.

Daaruit blikt het volgende:

• De schoolprestaties van Turken en Marokkanen blijven achter bij die van de overige niet-westerse al­lochtonen.
• Niet-westerse allochtonen presteren gemiddeld in het onderwijs slechter dan autochtonen. Ze ontvangen twee keer zo vaak een uitkering.
• Antilliaanse, Marokkanen, Turken en Surinamers blijven oververtegenwoordigd in de criminaliteit.
• 72 procent van de autochtonen had in 2004 betaald werk, tegenover 49 procent van de niet-westerse al­lochtonen. Allochtonen krijgen twee keer zo vaak een uitkering.
Geen wonder. Integratiebeleid beoogd dat migranten ‘moeten integreren’ en zich ‘als autochtone Nederlanders’ gedragen. Terwijl het streven moet zijn dat migranten mee doen naar kunnen en vermogen en aan het maatschappelijk verkeer deelnemen, kortom p a r t i c i p e r e n en daarvoor is er dus een ‘Participatiebeleid’ nodig. Dit beleid vereist wél dat migranten hun opperste best doen om te kunnen meedoen, maar vereist eveneens van de ontvangende samenleving om de kernwaarden, de eigenheid van de migrant te respecteren, uiteraard binnen de wettelijke grenzen, en daarmee hun participatie te stimuleren en bevorderen.

Bij zo’n ‘Participatiebeleid’, kan de imam de Minister begroeten op een, weliswaar niet-Nederlandse wijze, maar daarom niet minder respectvol.

Bij zo’n beleid is er ook ruimte voor een migrant om twee papoorten (of meer) te bezitten en toch aan het maatschappelijk en/of aan het politiek verkeer deel te nemen. Kamerlid zijn is toch nog steeds een nette wijze van meedoen? Afgezien van het gegeven dat er (kandidaat) Kamerleden zijn die ik ik niet eens als junior medewerker in mijn bedrijf zou willen aannemen.

Ik kan de Minister verrassen met de mededeling dat ondergetekende niet twee, maar drie nationaliteiten bezit. En dat heeft mij bijvoorbeeld geenszins in de weg gestaan om twee hoogleraarbenoemingen (in Nederland en in Israël) te realiseren.

Als Minister met deze portefeuille, moet Verdonk op de hoogte zijn van de uitkomsten van het recent grootscheeps internationaal onderzoek onder migrantenjeugd in diverse landen.

De resultaten van dat onderzoek zijn gepubliceerd in het boek: ‘Immigrant Youth in Transition: Acculturation, Identity and Adaptation Across Natinal Contexts’ van John W. Berry e.a. (2006).

Daaruit blikt o.m. dat maximaal contact met de nieuwe omringende samenleving én ook maximaal eigen cultuurbehoud leidt juist tot optimale participatie.

Jongeren die deze houding kiezen, willen eigenlijk ‘the best of both worlds’ en laten dat ook blijken in hun identiteitbeleving, het aangaan van relaties, het gebruik van taal, hun voorkeuren voor muziek en films, zo blijkt uit het onderzoek. Deze categorie zit ook het lekkerst in zijn vel, scoort goed met zelfvertrouwen, tevredenheid met eigen leven, schoolprestaties en sociaal gedrag, rapporteren Berry en zijn collegae.

Wij volgen in Nederland nog steeds de verkeerde weg. Nieuwe verkiezingen staan voor de deur die gevolgd zullen worden door formatiebesprekingen.

Politici, grijp de kans, durf en neem het besluit voor het ommekeer die hard nodig en van levensbelang is!

Prof. dr. David Pinto
Hoogleraar/directeur
Intercultureel Instituut (ICI)

 
Copyright © 1982-2010 - ICI - Alle rechten voorbehouden