Zoek op trefwoord [uitgebreid zoeken]

Content on this page requires a newer version of Adobe Flash Player.

Get Adobe Flash player







Inhoudsopgave:
1. Home

2. Instituut ICI

3. Publicaties


5. Autobiografie

6. Weblog

7. Contact
 
16.08.2017, 19:39
Weblog overzicht · Zoek een bericht

Bericht - 3005 keer gelezen
Rita is vernederd!
Mijn volgend boek (de 12e) ligt bij de uitgever. ‘De volgende Stap’ is de titel. De volgende stap aangaande de ontwikkelingen omtrent mijn vak, Interculturele Communicatie (ICC). In dit boek kom ik tot het slotsom dat een doelgroepen, specifiek beleid afgeschaft dient te worden. De samenleving, en de componenten ervan, oude en nieuwe Nederlanders, zijn te divers, ook onderling om gevat te kunnen worden onder één ‘integratiebeleid’. Deze diversiteit vraagt om ‘Diversiteitbeleid’. Hier gaat dan niet allen om verschillen door etniciteit, maar ook door godsdienst, gender, leeftijd, functieniveau, validiteit en (seksuele) geaardheid.



Anders dan de drie boeken die ik in 2004 heb gepubliceerd, zal ik het eerst exemplaar van dit nieuw boek níet aan Rita Verdonk aanbidden. Jan Marijnissen is een goed alternatief. En niet omdat hij de volgende uitspraak heeft gedaan voor de microfoon van de Joodse Omroep op 19 november 2006: "Ik denk dat als wij de integratie in Nederland serieus nemen en niet de fout maken van mensen assimilatie te verlangen, dat we dan heel snel bij de methode-Pinto uitkomen". Maar misschien ook wel. Hoe het ook zij, als ik een geïntegreerd buitenlander was, zou ik hier alleen de inhoudelijk-zakelijke redenen voor dit besluit neerzetten. Maar dat ben ik niet. Daarmee bedoel ik dit. Ik doe mee, ik participeer. Op verscheidene terreinen, diverse niveaus en met uiteenlopende activiteiten, kijk maar in mijn website. Maar wel vanuit mijn eigenheid van Marokkaan, Jood én Berber die woonachtig is in Nederland. Nadrukkelijk en doelbewust niet geïntegreerd. Ik communiceer niet als een geboren en getogen Nederlander, ik gedraag me ook niet als zodanig. Ben niet bescheiden, schuw het conflict en de confrontatie niet en heb een gruwelijke hekel aan ‘doe gewoon, dan doe je gek genoeg’. Integendeel, mijn motto is: doe gek, dan doe je nog niet genoeg. Middelmaat, gedoogdenken en polder gedoe haat ik gewoon.
Goed. Eerst dus de inhoudelijk-zakelijke redenen voor mijn besluit over de presentatie van mijn nieuw boek. Aanbieding van drie boeken, diverse gesprekken en ontmoetingen ten spijt, Rita bleek niets, maar dan ook helemaal niets te willen aannemen om maar een jota van haar standpunten bij te stellen, hoe stompzinnig ook. Kappen met het onmogelijk en bovenal onzinnig integratie beleid; ophouden met te eisen dat een ieder de ander moet begroeten alleen op de wijze die zij gewoon is; de onnozele gedachte loslaten dat het bezit van meerdere papoorten in de weg zou staan voor het adequaat deelnemen aan het sociaal-maatschappelijk verkeer; terugkomen op de belachelijke gedachte dat iedereen overal alleen Nederlands moet spreken en om oude eerste generatie semi-analfabeten te verplichten alsnog de taal de leren (waarvoor?); eindelijk eens definitief besluiten dat mensen die vele jaren hier verblijven en hun best doen om hen de benodigde toelatingspapieren te verschaffen en hen verder met rust laten. Je mag gerust met harde eisen voor de toekomst voor de proppen komen, maar niet met terugwerkende kracht naar het verre verleden. Niets van dit alles kon haar starre, rigide en frigide persoon bewegen. Dit is de inhoudelijke kant. De andere invalshoek is dat Rita een loser is. Zij heeft iedere strijd verloren. Lijsttrekkerschap van haar partij; haar standpunt over de affaire Hirshi Ali en nu zelfs een belangrijk deel van haar portefeuille, het asielbeleid. Rita is vernederd en onteerd. En in mijn eigen piramide van de hiërarchie van de menselijke behoeftes, anders dan die van Maslov, staat eer op de allerhoogste plaats. Vandaar. Overigens, zo’n gegeven, van eminent belang voor welk Diversteitsbeleid ook, ontgaat vele (oude) Nederlanders. Zij publiceren en soms zelfs promoveren op het onderwerp, maar hebben dit absoluut niet door. Zoals ene Sjaak Koenis, filosoof en werkzaam aan de Universiteit van Maastricht blijkens een stukje in NRC van woensdag 13 december 2006 en een in Tilburg, medio december 2006 gepromoveerde Juliette Schaafsma. In de volgende column hierover meer.

Prof. dr. David Pinto
Hoogleraar/directeur
Intercultureel Instituut (ICI)

 
Copyright © 1982-2010 - ICI - Alle rechten voorbehouden