Politieke ervaring

Worsteling

Geboren en getogen in Nederland krijg je van huis uit mee welk politieke partij de beste is voor jou. Of anders ga je zelf de diverse partijprogramma’s met elkaar vergelijken voor de beste keuze. Als (eerste generatie) migrant was het voor mij meer dan alleen een ingewikkelde zoektocht, het was een heuse worsteling. Temeer omdat ik na mijn eerste migratie (uit Marokko) in Israël zeer actief was binnen de Arbeiderspartij.

In Israël

Politiek actief zijn wordt in Israël gezien meer als burgerlijke plicht en minder als een vehikel voor een carrière. Dat nam ik mee naar Nederland en meldde ik mij aan als vanzelfsprekend bij de Partij van de Arbeid (PvdA). Veel later pas kwam ik erachter dat het niet één op één is de Arbeiderspartij in Israël en de PvdA in Nederland. Er zijn wel raakvlakken tussen de twee, maar ook essentiële verschillen. De PvdA kent een veel grotere rol toe aan de overheid dan mij lief is ten koste van de eigen keuze en verantwoordelijkheid van de burger.

In Nederland

Wallage, PvdA, D66, VVD

Later werd mij verteld door een expert dat de Arbeiderspartij in Israël dichterbij de VVD staat dan bij de PvdA. Maar in de jaren 70 in Groningen, waar ik toen woonde, werden VVD’ers zowat asociaal gezien. Ik herinner mij van die tijd de discussie die ik had met PvdA prominent Jacques Wallage binnen de werkgroep onderwijs. Hij pleitte voor afschaffing van zelfstandige gymnasia. Vol verbazing zei ik tegen hem: “Jacques, als jij later jouw kinderen niet naar een gymnasium wilt sturen, jouw goed recht. Waarom wil je bepalen dat anderen dat ook niet kunnen doen?” Zijn repliek was illustratief: “Je klinkt wel liberaal”, zei hij tegen mij. Treffend wel, achteraf gezien, maar toen voelde het als een vloek. Overstappen naar de VVD was toen geen optie. Lidmaatschap van de PvdA gewoon opzeggen en verder niets, ook niet. Immers, het besef van politiek actief zijn als burgerlijke plicht zat er diep in.

Dan maar ja zeggen tegen de aansporing om lid te worden van de tussenpartij, D66. Ook daar heb ik warm onthaal mogen beleven. Ook bij D66 kwam ik op de lijst voor de Gemeenteraad en werd lid van de LVC (Landelijk Verkiezingscommissie). Maar ik kwam al snel achter dat het een verkeerde keuze was:

  1. Ik kreeg dezelfde discussie over onderwijs als bij de PvdA en
  2. het standpunt van D66 over het migratiebeleid, die niet wezenlijk verschilde van wat de PvdA voorstond. Migranten in de watten leggen en maar afhankelijk maken en houden.

Intussen had ik e.e.a. over dit beleidsterrein gepubliceerd en ik was volkomen helder en uitgesproken over wat mij voor ogen stond. In een intussen overbekend artikel in de Volkskrant van 18 juni 1988, schreef ik dat migranten in Nederland worden ‘doodgeknuffeld’.

Aan dit stuk zou Frits Bolkestein later refereren toen hij het statement maakte: “Pinto heeft als eerste in ons land de discussie aangezwengeld en baanbrekend werk verricht

Dit stuk is toen in de Tweede Kamer door de VVD fractie aangehaald en omarmd (Handelingen 31 oktober 1988, UCV 7). Woordvoerder Wiebenga van de VVD meldde bij de discussie in de Kamer:

“Er is nog een derde visie (naast die van het Nederlands Centrum Buitenlanders en de gemeenten) op het minderhedenbeleid in de jaren negentig die mijn fractie graag naar voren wil brengen. Dat betreft de visie die onder woorden is gebracht door het Intercultureel Instituut (ICI) van drs. Pinto. Die pleit voor minder categorale en minder groepsgewijze aanpak, voor meer plaatselijk beleid, dus decentralisatie, en voor zelfontplooiing…. Zijn conclusie is dat niet de overheid minderheden kan emanciperen, maar dat zij dat alleen zelf kunnen”, aldus Wiebenga.

Pim Fortuyn

En Pim Fortuyn schreef in zijn boek ‘Aan het volk van Nederland’ van 1991, pag. 50 dit:

….maar ten onzent wordt door mensen als David Pinto veel goed werk gedaan om cultuurverschillen te leren hanteren, en wat belangrijker is, deze verschillen niet te zien als in de eerste plaats een handicap maar als een bron van energie en creativiteit. Hij moet niets hebben van de knuffelmentaliteit en het gemoraliseer van de zogenoemde professionals. Hij benadert allochtonen en autochtonen op een volwassen manier. Denkt niet voor hen maar met hen. Het is dan ook een man met praktische ervaring. Zelf afkomstig uit Marokko, een tijdje Israël en daarna Nederland. Nu een zelfstandig ondernemer die een bureau drijft dat bedrijven en instellingen adviseert en traint bij het omgaan met cultuurverschillen. Veel meer dan thans het geval is zullen de medelanders zichzelf moeten inzetten om hun positie te verbeteren. Het voor hen, over hen, maar zonder hen dient voltooid verleden tijd te worden”.

LN

Deze tekst van de hand van Fortuyn zou ertoe hebben bijgedragen dat ik zijn nr. 2 werd bij de latere beweging Leefbaar Nederland (LN). Niet LPF. Daar ben ik nooit lid van geweest.

Gevraagd als minister

Voor het 1e Kabinet Balkenende werd ik wel door die partij (de LPF) gevraagd als minister voor Integratie, zie de Volkskrant van dinsdag 16 juli 2002. Maar ik vond de paragraaf over het integratiebeleid te hard en heb nee gezegd.

VVD, Wilders, Bolkestein

Na de teleurstelling ook bij D66, kwam het toch ervan om ja te zeggen tegen de VVD. En ook in deze partij werd ik voor ‘prominent’ gezien: Top Kader Trainingen zelf gevolgd (samen met Geert Wilders) en later verzorgd; lid van het bestuur van de KC (Kamercentrale) Amsterdam en tweemaal gevraagd (in 1994 en 1998) voor de lijst voor de Tweede Kamer. Het migrantenbeleid bij deze partij zat goed, ik heb Frits Bolkestein hierin mogen adviseren, maar een voor mij kardinaal gegeven zat niet goed. Namelijk de interne democratie. In die jaren was er geen sprake van one man one vote; geen stemming van de leden bij cruciale zaken. De partijleider had het alléén voor het zeggen, op alle fronten. Dat stuitte mij te zeer tegen de borst en zag ik mij wederom genoodzaakt mijn lidmaatschap op te zeggen.

Typisch Nederlands mwaaaa…..

Uiteindelijk voltrok zich exact hetzelfde scenario bij mijn politieke activiteiten net als op het werkgebied. Diverse banen gehad, uiteenlopende functies, rangen en posities. Beland bij het werkveld van migranten, migratie en diversiteit bleef ik struikelen van de ene in de andere verbazing. Iedere inspanning om nu eens een keer helder en duidelijk te stellen wat Nederland nu wel kan, mag en wil met haar migranten stuitte op de norm van ‘mwaaaa…’. Vaagheid troef.

Dan maar een eigen bedrijf starten en daar vanuit naar eigen inzicht handelen, helder en volkomen duidelijk. Zo is het Intercultureel Instituut (ICI) ontstaan (www.ici.co.nl).

Pim Fortuyn versloeg mij

Op politiek gebied was hetzelfde. Met diverse clubs mee gedaan, actief, betrokken en geëngageerd. Eerst bij de ‘paarse partijen’ (PvdA, D66 en VVD). Daarna ook Leefbaar Nederland (LN). De illustere Pim Fortuyn versloeg mij in dezen. Hij was lid van de PvdA, de VVD, Leefbaar Nederland, Leefbaar Rotterdam en de LPF. Als het aan Pim had gelegen was hij ook lid geweest van de CPN, maar hij werd niet toegelaten vanwege zijn connecties met een andere professor, de dissidente communistische hoogleraar Ger Harmsen.”. De ‘waaier’ van Pim was dus langer en ook breder dan de mijne: van CPN tot LPF!

Telkens weer zag ik ook de partijen zwabberen van links naar rechts en terug. Principes? Vaste en duidelijke uitgangspunten en grondslagen? ‘mwaaaa…’.

LEF-beweging met een RvA onder leiding van prof. Paul Cliteur

En zoals ik professioneel deed, een eigen instituut (het ICI) starten, dan maar een eigen partij oprichten. Begin 2016 richtte ik uiteindelijk de politieke beweging LEF op. LEF betekent in het Hebreeuws ‘hart’. L.E.F. staat ook voor de Europese verlichte waarden: Liberté, Egalité en Fraternité waarop de West Europese samenlevingen (en ook Nederland) zijn gebaseerd, met als Raad van advies (RvA): prof. Paul Cliteur (voorzitter), dr. Geerten Waling en Mat Herben.

Het bos en de bomen nu in de politiek

Ondertussen zijn er zoveel andere nieuwe initiatieven in het bos van politieke partijen dat doorgaan met LEF geen zinnige onderneming lijkt.
Naast boeken, essays, artikelen en columns schrijven, bieden sociale media tegenwoordig ook uitstekende podia. Misschien wel meer, beter en effectiever dan de intussen uitgebluste en sterk verouderde politiek heden ten dage.
Of er moet weer iets nieuws komen. Je weet het niet. Maar het moet wel geheel anders zijn dan de oude, versleten, traditionele, naar binnen gerichte partijen zijn. Een soort combi van Frits Bolkestein, Pim Fortuyn, Hans Wiegel en Ruud Lubbers, zo iets.

Aanpassing van de Grondwet

Een beweging die bijvoorbeeld het volgende zou willen en durven aanpakken over de NL-identiteit met de Joods-christelijke moraal: het is niet genoeg vierkant daarvoor te zijn, de dreiging daarvan dient aangepakt te worden. Onder meer door herziening en aanpassing van de regels van de Grondwet en de rechtstaat die ooit waren ontworpen toen deze dreiging er niet was. Dan ben je consistent en concreet ook op dit kardinale punt.